Chansons Hommages PB
Een muzikale zwijmeltocht door het land van de chansons, met hommages aan de allergrootste chansonniers als Brassens, Brel, Barbara, Piaf, Gréco, Ferrat, Ferré, Berger, Hardy, Vartan, Sheila, Gall, Dutronc, Polnareff, Sardou en Gainsbourg maar ook aan jongere talenten als Goldman, Séverin en Tété. Voor de liefhebbers van het chanson, met dank aan Felix Meurders en Jos Benders
Listen on:
Episodes
Monday May 29, 2023
Monday May 29, 2023
Monday May 29, 2023
Monday May 29, 2023
Monday May 29, 2023
Monday May 29, 2023
Monday May 15, 2023
Saturday May 13, 2023
Saturday May 13, 2023
Begin jaren ‘70 verkoopt de Frans-Israëlische zanger Mike Brant meer platen dan Joe Dassin en Michel Sardou. Met zijn lange uiterlijk, unieke stem en romantische nummers brengt hij de harten van teenermeisjes op hol. In korte tijd groeit hij uit tot een cultfiguur.
Op zaterdag 13 mei besteedt chansonkenner Paul Boerboom aandacht aan Mike Brant in zijn wekelijkse hommage op NPO radio 5 in het programma FM op 5 van Felix Meurders.
Mike Brant, zijn echte naam is Moshe, wordt geboren in 1947 in een Joods vluchtelingenkamp op Cyprus. Bijna de hele familie is omgekomen tijdens de Shoa. Tot zijn vierde jaar praat hij niet. Zijn ouders denken dat hij doofstom is. En dan, als een wonder, opent hij zijn mond. Op zijn 15e wil hij zanger worden. Hij wordt aangenomen bij het Karmon gezelschap in Tel Aviv en reist de wereld over. In Teheran ontmoet de Franse sterren Sylvie Vartan en Carlos. Zij introduceren hem in de Parijse muziekscène. Zijn meest bekende nummer wordt: Laisse moi t'aimer. De successen volgen elkaar op.
In 1973 wordt Israël aangevallen tijdens Jom Kipoer. Mike gaat terug om te zingen voor de soldaten aan het front. Later blijkt dat Mike lijdt aan het “tweede generatie syndroom”. Hij droomt over de verschrikkingen van de concentratiekampen. Het leven wordt ondraaglijk. In april 1975 springt hij van het balkon van het Parijse appartement van een vriendin. De val is fataal.
Zijn fans in Frankrijk en Israël kunnen het niet geloven. Mike Brant ligt begraven in Haifa, maar zijn talent leeft voort.
Friday Mar 17, 2023
Friday Mar 17, 2023
De Franse Amy Winehouse.
Zo wordt ze genoemd: Camélia Jordana
Geboren in 1992 in Toulon. Moeder was Algerijnse, vader Berbers.
Haar talent werd ontdekt in het programma La Nouvelle Star France, de franse variant van idols. Ze vertolkte Marilyn Monroe´s “I wonna be loved by you”. Ze was pas 16.
Al snel volgde haar eerste soloalbum met onder andere het chanson: Cést moi.
Camélia Jordana is uitgegroeid tot een "influencer" voor jonge vrouwen. Ze staat voor feminisme en is kritisch op witte macho mannen.
Ze is er trots op dat ze vrouw is, zeker in de huidige tijd. Haar harde uitspraken leiden soms tot discussie. Zo veroordeelde scherp ze het politiegeweld tegen Noord Afrikanen.
In haar muziek gebruikt ze haar artistieke vrijheid om haar denkbeelden uit te dragen, zoals in het chanson “Femmes”
“Oh femmes soyons fière ... laten we trots zijn”
Of het lied “si j'étais un homme” waarin ze zingt:
‘’Als ik een man was, dan zou ik om vergeving vragen ...
voor het ontketenen van oorlogen … Ik zou mijn stem gebruiken … niet bang zijn om mijn angsten te uiten.
En ze spreekt ze haar liefde uit voor mannen die haar in tranen doen uitbarsten en die doordringen tot haar ziel in : Les Garcons
Behalve zangeres is Camélia Jordana een succesvolle actrice. Zo werd ze bekroond met een cézar, de franse oscar, voor grootste vrouwelijke belofte in de film Le Brio.
Morgen is er aandacht voor Camélia Jordana bij NPO radio 5 in het programma van Felix Meurders
Wednesday Mar 08, 2023
Wednesday Mar 08, 2023
Nicolle Croisille
Interprète in hart en nieren
Als jong meisje wilde ze dansen. Ze was amper 20 toen ze werd uitgenodigd om te dansen in de Parijse revue van Joséphine Baker.
Ze flirtte als zangeres met de jazzwereld in de V.S., net als haar voorbeelden Judy Garland en Sarah Vaughan. Dit is Nicolle Croisille met haar interpretatie van
Gone with the wind
Ze trad op in de Playboy club in Chicago. Het werd haar verboden met zwarte artiesten contact te hebben en ze weigerde als bunny verkleed te gaan. Nicolle keerde terug naar Frankrijk.
Ze trad op met Claude Francois, zoals hier in een cover van de song Woopy
Haar carrière als zangeres raakte in een stroomversnelling toen ze de filmregisseur Claude Lelouche en componist Francis Lai ontmoette.
Lelouche gaf haar een advies dat een keerpunt zou zijn in haar carrière:
https://youtu.be/Ef2L4W2rODU
Dat je ongeloofwaardige noten zingt, dat kan me geen niks schelen! wat mij interesseert is dat je een verhaal vertelt en dat ik jouw emotie voel.
Claude Lelouche regisseerde in 1966 de film Un homme et une femme. Nicolle Croisille werd uitgenodigd om het titelnummer te zingen, in een duet met de zanger Pierre Barouh op muziek van de componist Francis Lai
Later vertelde Croisille dat ze op het moment van opnemen nog geen tekst hadden.
De zangeres improviseerde met de legendarische woorden dabada laten horen
Nicolle Croisille dweepte met Léo Ferré en droeg een lied aan hem op: Leo
C’est une chanteuse extraordinaire
Het is een buitengewone zangeres zou Ferre zeggen.
Een mix van Dalida en Greco.
Een greep uit de successen van Nicolle Croissile:
Une femme avec toi
en
Parlez-moi de lui
en
Téléphone-moi
Terug naar regisseur Claude Lelouch, componist Francis Lai en Nicolle Croisille
Hun samenwerking na de film `un homme et une femme´ ging door … en bereikte een hoogtepunt in 1981.
Lelouche regisseerde één van de grootste Franse films allertijden, Les Uns et les Autres: een prachtig epos over de geschiedenis van vier families uit Rusland, Duitsland, Amerika en Frankrijk, ren verhaal dat zich afspeelt tussen 1936 en 1980. De hoofdpersonen hebben één onderwerp met elkaar gemeen: muziek.
Nicolle Croisille mocht de titelsong zingen op muziek van Francis Lai.
Dit is Les Uns et les Autres.